plaintiff

n. (noun) - คำนาม คำอ่าน: เพลน-ทิฟ /ˈpleɪntɪf/

แปลว่า (ความหมายหลัก) : โจทก์, ผู้ฟ้องคดี

คำแปล (ความหมายรอง) : ผู้ยื่นฟ้องคดี

อธิบาย: คู่ความฝ่ายที่เริ่มยื่นฟ้องต่อศาล โดยทั่วไปเป็นคดีแพ่ง เพื่อเรียกร้องให้ศาลพิจารณาและให้การเยียวยาตามกฎหมาย เป็นฝ่ายตรงข้ามกับจำเลย

ประเภทคำนาม

คำว่า plaintiff หมายถึง โจทก์, ผู้ฟ้องคดี จัดอยู่ในประเภทย่อยของคำนาม (Noun) ดังต่อไปนี้...

Common Noun (คำนามทั่วไป)
คำนามที่ใช้เรียกชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรือแนวคิด โดยรวม ๆ ที่ไม่ได้เจาะจงถึงชื่อเฉพาะ
Countable Noun (คำนามนับได้)
คำนามที่สามารถนับจำนวนได้ มีทั้งรูปเอกพจน์และพหูพจน์
Concrete Noun (คำนามที่เป็นรูปธรรม)
คำนามที่สามารถมองเห็น สัมผัส หรือรับรู้ได้ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้า